Odcinki

Jesse dostaje zadanie biurowe — dotrzeć do Deborah Shain, młodej gwiazdy rocka, i przekonać ją do nagrania spotu antynarkotykowgo dla policji. Deborah od razu stawia sprawę jasno: policji nie lubi i nie ufa, bo za każdym razem gdy uciekała z domu od przemocowego ojca, to właśnie policja ją odsyłała z powrotem. Rozmowa kończy się niczym — ale Jesse już na tym pierwszym spotkaniu ma złe przeczucia co do jej menedżera i chłopaka w jednej osobie, Virgila Powella.

I nie myli się. Virgil wszedł w posiadanie kasety VHS, na której zarejestrowane zostało morderstwo — i zamierza ją wykorzystać do szantażu. Problem w tym, że ten, kogo Virgil chce szantażować, ma własnych ludzi do takich spraw. Do gry wchodzi zimny i metodyczny zabójca o nazwisku Bingham (Kai Wulff), który w ciszy i bez pośpiechu rusza tropem gwiazdy. Jesse i Norman analizują taśmę, próbując zidentyfikować twarz mordercy — wyścig z czasem zaczyna się zanim Deborah w ogóle zdaje sobie sprawę, że jest w niebezpieczeństwie.

Ciekawostki i kulisy

• Lee Ving — punkowy gość z LA — rolę Virgila Powella, menedżera-szantażysty, zagrał Lee Ving, który w 1985 roku był w środowisku muzycznym znacznie bardziej znany niż w filmowym — jako frontman i wokalista FEAR, jednego z najgłośniejszych hardcorowych zespołów punkowych z Los Angeles. FEAR zasłynęło w październiku 1981 roku, gdy wystąpił w programie Saturday Night Live — zaproszeni przez Johna Belushiego, ze sceny zwyzywali publiczność, a ich fani urządzili na planie Studio 8H takie urwanie się z chórem, że producenci musieli wyciąć część ich występu. Obsadzenie Vinga jako podejrzanego typa z branży muzycznej było więc trafniejsze niż mogło wyglądać na papierze.
• Daphne Ashbrook jako Deborah Shain — gwiazdę rocka zagrała Daphne Ashbrook, która w 1985 roku dopiero zaczynała karierę telewizyjną. Widzom znana jest przede wszystkim z roli doktor Grace Holloway w telewizyjnym filmie Doctor Who z 1996 roku — jedynej próby reaktywacji brytyjskiej serii na rynku amerykańskim, z Paulem McGannem jako Ósmym Doktorem.
• Nowy reżyser po czterech odcinkach Vogla — po raz pierwszy na planie Street Hawka pojawia się ktoś inny niż Virgil W. Vogel. Piąty odcinek wyreżyserował Daniel Haller, który zasłynął w latach 60. jako reżyser horrorów dla Rogera Cormana, w tym adaptacji H.P. Lovecrafta: Die, Monster, Die! (1965) i The Dunwich Horror (1970). Scenariusz napisali wspólnie Bruce Cervi i Nicholas Corea — duet odpowiedzialny już za scenariusz pilota.
• Norman lubi jazz — odcinek jako pierwszy wprost ustala muzyczny gust Normana Tuttla: uwielbia jazz i rhythm and blues, a rock traktuje jako hałas. Ten szczegół charakteryzacyjny pojawia się w rozmowie z Jesse'm przy okazji analizy kasety i jest jednym z nielicznych momentów w serialu, kiedy Norman ma coś do powiedzenia poza kwestiami technicznymi.
• James Whitmore Jr. ponownie w obsadzie — podobnie jak w odcinku trzecim, w tym epizodzie pojawia się James Whitmore Jr., tym razem w innej roli. Producenci wyraźnie cenili go jako aktora epizodycznego — zanim w kolejnych latach skupił się niemal wyłącznie na reżyserii, regularnie gościł w serialach ABC jako aktor drugoplanowy.